Шчыра кажучы, я не разумею, адкуль у людзей бяруцца сілы "рухацца далей". Калі б у мяне быў нумар твайго бацькі, я б тэлефанаваў яму кожны дзень, пакуль ён цябе не верне грошы, гэты засранец. Хоць мне 15, так што я сумняваюся, што гэта спрацуе. Ён гучыць па-дурному, так што, магчыма, я мог бы надзьмуць яго. Чорт вазьмі, я жудасны чалавек, але мне так шкада цябе, чувак. Хто так паступае з 8-гадовым дзіцем?