За акном працягвае ліць як з вядра. Дождж барабаніць па даху, як аскепкі шкла. У кабінеце бурштынавыя промні святла ад каміна асвятляюць кніжныя паліцы, як восеньскія дрэвы; астатняя частка пакоя — цёмна-сіняе мора. Кінуўшы фатаграфіі «Стейк энд Шайко» на стол у скураной вокладцы, я строга кажу ў трубку: «Так, слон».